Hallo, ik ben Vicky.
44 lentes jong (auwch), fotograaf, logopediste, mama van twee prachtige dochters, dromer, levensgenieter en ja, soms ook wel een beetje gek.
Dingen die mij gelukkig maken?
Een warm tasje koffie (met een chocolaatje), uitstapjes met mijn gezin, gezellige babbels met vrienden, lichtjes onder de kerstboom, lange zomeravonden met een mojito in de hand en een geheugenkaart vol herinneringen.
Hoe het allemaal begon
Een prille passie zo blijkt, want als mini Vicky wou ik blijkbaar alle foto's nemen. Toen achteraf bleek dat de compositie voor zo'n kleine ukkie eigenlijk best goed zat en iedereen netjes in beeld stond, bleek er misschien toch wat talent aanwezig te zijn. 😉
Ondanks die prille passie was het niet vanzelfsprekend om me na mijn middelbare studies volledig in de fotografie te storten. Fotografie was een dure investering en bovendien begon digitale fotografie echt door te breken. Ik hoor het ons mama nog zeggen:
"Vickske, iedereen heeft tegenwoordig een camera, hoe ga jij jouw boterham daar mee verdienen?"
Daarom sloeg ik een andere richting in en koos ik voor een beroep als logopediste, wat me ook nog steeds ontzettend veel voldoening geeft. En ja hoor, ook in dit beroep nemen kinderen een centrale plaats in.
Toch bleef het gemis van de camera aanwezig. Uiteindelijk startte ik zo'n vijftien jaar geleden in Gent met een meerjarige opleiding fotografie in avondonderwijs.
"En yes, daar was hij dan plots: mijn eerste échte digitale spiegelreflexcamera!"
Wat was ik overdonderd door al die knopjes en functies. Het experimenteren kon beginnen...
De wereld als inspiratiebron
Gebeten door de reis- en ontdekkingsmicrobe wou ik in de eerste plaats mooie landschappen op vakantie fotograferen. Reizen leerde mij om met aandachtigere ogen naar de wereld te kijken. Om schoonheid te zien in details, in licht en in kleine momenten. En die kleine momenten kunnen zich aan de andere kant van de wereld bevinden, maar evengoed gewoon om de hoek.
En toen werd ik mama
Daar was ze dan, mijn kleine Naomi! Tien vingertjes, tien teentjes en een favoriet klein mensje om te fotograferen. Hoewel ik geen portretfotograaf was, had ik plots een model van 54 cm. Men moet op de materniteit gedacht hebben:
"Nu staat die pas bevallen moeder weer recht in haar bed om haar baby te fotograferen." 🤭
Plots keek ik anders naar foto's. Niet langer alleen naar mooie beelden, maar naar herinneringen die je nooit meer kunt overdoen. De kleine vingertjes, die eerste geeuwtjes, de manier waarop jouw pasgeboren baby zich veilig oprolt in je armen... Ik merkte hoe snel die eerste dagen voorbijgaan en hoe waardevol het is om ze vast te houden voor later.
De liefde voor newbornfotografie was geboren...
En enkele jaren later werd mijn lieve Maëlle geboren en mocht ik dat prille geluk opnieuw ervaren. Ik prijs me gelukkig dat ik vandaag diezelfde kostbare momenten mag vastleggen voor andere gezinnen, met veel geduld, zachtheid en aandacht voor de kleine details die later van onschatbare waarde blijken te zijn.
Van bolle buikjes tot newborns en van kleine babyvoetjes tot spontane gezinsmomenten, zowel in de natuur als onder de kerstboom — ik leg graag elk hoofdstuk van jullie verhaal vast.
Want uiteindelijk zijn het net die kleine momenten waar je later het vaakst naar terugverlangt.